37 / Hekseneiland opnieuw in beeld

Het is eind mei en Chienny en ik zijn weer een jaartje ouder geworden. Voor mijn gevoel ben ik er de afgelopen twee jaar ruim tien jaar op achteruit gegaan dankzij al die molenperikelen, maar vooruit. Het was lekker weer en we hebben het gevierd. Over een dag of tien gaan we er lekker op uit. Zoals altijd kunnen we moeilijk kiezen wat we gaan doen; bij een stad, of in de natuur, bekend of onbekend? Vanwege de enorme behoefte aan rust besluiten we naar Guernsey te gaan. Dat willen we allebei al jaren, vanwege de televisieserie over een detective op de Kanaaleilanden en het prachtige landschap.  We romantiseren erop los: vijftig kilometer per boot naar een afgelegen eiland, vol natuur en rust. En geen windmolens! We kiezen voor een camping vlakbij het hoofdstadje, zodat we ook wat leven in de brouwerij ernaast hebben. Nu de boot nog regelen vanaf Frankrijk en hoera: gelukt. We gaan begin juni naar Guernsey voor een week.

Alleen van die gedachte krijg ik al vleugels. Dat is wel nodig ook, want behalve alle last-minute dingen die nog gedaan moeten worden, moeten we ook nog ‘even’ iets doen tegen die vreselijke plannen voor de windmolen op Hekseneiland in Schaapcity. Het was even uit onze gedachten geweest met al die rompslomp van de hoorzitting, WOB’s en Klachtenman, maar staat nu weer scherp op het netvlies. Bah! “37 / Hekseneiland opnieuw in beeld” verder lezen

36 / De volgende dag

Zoals meestal, is na een nacht goed slapen – en dat is nog gelukt ook, zonder fles wijn notabene – de ellende in mijn hoofd wat bedaard en maak ik me al op voor de volgende veldslag op molengebied en onze democratie. Iets in mij, een te dominante drijfveer, stopt niet voordat de waarheid aan het licht is gebracht. Linksom of rechtsom. Een vuur dat geblust wordt, als het niet alles heeft geprobeerd. Ik bel Justus en we gaan samen zitten om dit opnieuw in kaart te brengen. Wat kunnen we nog? Hoewel Justus een stuk rustiger oogt dan ik, heeft hij ook zo’n drijfveer, en op mij een kalmerende uitwerking. Chienny riep gisteravond al, dat we in ieder geval de gang naar de Rijks Klachtenman weer moeten maken. ‘Om het proces te voltooien’, zo noemde hij dat.

Terwijl Justus de ‘kleintjes’ in hun katten buitenverblijf nog even begroet, leg ik alle stukken op de tafel en kunnen we aan de slag. Eerst krijg ik vijf minuten om stoom af te blazen, terwijl Justus aandachtig luistert. “Het is één grote doofpot, waar iedereen binnen de overheid zijn steentje aan bijdraagt: Teut-city, Gewest Zuid, De Klerk van de Rijkskanselier, de Klachtendame en tot slot de Rijks Klachtenman. Daarna houdt alles op. Een dictatuur bespaart je een hoop tijd en energie! Dan is het van meet af aan duidelijk, dat je er geen moer mee opschiet. Paar gunsten onder de tafel, belletje naar een invloedrijke kennis, en geen molen meer te zien; als je geluk hebt.” “36 / De volgende dag” verder lezen

35 / Oordeel hoorzitting

Eind april 2017 nadert. Wat vliegen de maanden voorbij. Sinds begin maart hebben we er weer een nieuwe stoorzender bij in Fatum: de riolering wordt vervangen. Normaal gesproken dus een week of zes werk, maar hier dreigt het uit de hand te lopen door archeologische opgravingen, die het werk platleggen. Het resultaat: de hele dag herrie, herrie en nog eens herrie. Omdat ik zeer regelmatig vanuit huis werk met schrijfopdrachten, is het een ware hel aan het worden. En ook voor onze jonge poesjes. Het was de bedoeling, dat ze vanaf het voorjaar vrij naar buiten mochten, om zich zo bij de rest van de poezen te voegen, en ik mijn ‘normale’ leven weer terug kon krijgen. Helaas, door de enorme graafmachines en bouwvakkers met angstaanjagend gereedschap, is dat onmogelijk. Dus zitten ze in een provisorisch gebouwde kennel achter de heg, vol verlangen naar de vrije natuur te staren. En sleep ik ze iedere dag van en naar hun buitenverblijf, neem ze mee uit wandelen en al met al kost het me een hoop tijd en energie.  Ik word hier wel op de proef gesteld, is mijn conclusie. Sinds we in Teut-city zijn gaan wonen, is er constant ellende.

Deze sombere gedachtegang wordt bevestigd, als ik aan het eind van de dag de brievenbus openmaak. Er ligt een aantal brieven met het logo van Gewest Zuid. De beslissing op onze klachten tegen Wijze Leiders Foxy en Ratty. Dat is sneller dan eerder gepland. “35 / Oordeel hoorzitting” verder lezen

34 / De zoveelste zienswijze

Het is alweer voorjaar en er staan nog geen windturbines achter ons huis. Een jaar verder en nog steeds die onzekerheid. Een jaar dat voorbijgevlogen is met het leven van alledag en de vrije tijd gevuld met die K-molens. Ik loop even door de tuin, die al naar voorjaar begint te ruiken en ook de katten genieten zichtbaar van het ontluikende groen en het eerste lekkere zonnetje.

Ga ik wat in de tuin rommelen, wat ik zo graag doe of stort ik me op het zoveelste molen-klusje op deze dag, waar er niets op de agenda staat? Gewoon even ademhalen, zonder tijdsdruk om alles maar weer af te krijgen, zodat de volgende dag weer iets nieuws opgepakt kan worden in de molenstrijd. Mijn gevoel roept dat ik de tuin in moet, maar mijn verstand zegt dat ik eerst nog wat moet afmaken voor de windmolens.

Hoe lang houd ik dit gevecht nog vol? Op televisie zie ik regelmatig zaken voorbijkomen van burgers, die al jarenlang tegen de overheid aan het strijden zijn, met bijna tweemaal zoveel dossiermappen dan het aantal, waar ik inmiddels al geen kast meer voor heb. “34 / De zoveelste zienswijze” verder lezen

33 / Vragen over Binnen Rivier

Als we dachten even adem te kunnen halen na alle voorbereidingen voor de hoorzitting in de Hofstad, dan komen we bedrogen uit. Zoals gewoonlijk loopt alles door elkaar en moet je ongeveer een duizendpoot zijn om alles bij te kunnen benen.

Ik ben geen duizendpoot, noch het Randdijk team, al trekken we er met man en macht aan om van alles op de hoogte te blijven en op tijd te reageren als dat weer van ons wordt verwacht. Want daar is de overheid heel goed in. Eerst laten ze zaken maanden liggen, om deze vervolgens in een moordend tempo erdoorheen te jassen. Tactiek waarschijnlijk. Bij de gewone burger is de boel dan al een beetje aan het wegzakken, net als bij de pers, waardoor we minder alert zijn en procedures of besluiten er gewoon doorheen kunnen glippen. Als je in zo’n molen terecht komt, moet je het bijna in de agenda zetten om zeer regelmatig te controleren hoe de vlag erbij hangt in overheidsland. “33 / Vragen over Binnen Rivier” verder lezen

32 / Hoorzitting Gewest Zuid

Ik ben al een week bezig met mijn tijdlijn voor de hoorzitting bij Gewest Zuid. De kamer is een grote chaos; overal liggen papieren, ordners en mijn haren staan recht overeind van de inspanning. Gelukkig is het buiten afschuwelijk weer, anders had ik het binnen niet meer uitgehouden. Wat een klus. Alle research die ik de afgelopen maanden heb gedaan en waar de tegenstrijdigheden en opmerkelijke zaken naar boven kwamen, zaten wel in mijn hoofd, maar moesten nu logisch op papier komen. En een map ernaast met de ‘bewijzen’: afdrukken van de documenten en waar ik ze gevonden heb.

Nu ik alles weer op een rijtje aan het zetten ben, wordt steeds duidelijker hoe de burger het bos in wordt gestuurd. “32 / Hoorzitting Gewest Zuid” verder lezen

31 / Vergunningen en informatieavond met Club Rijks Bewonersbelangen Windturbines in Teut-city

De volgende dag tik ik maar weer de zoveelste brief aan onze Wijze Leiders en Volksbeschermers in Teut-city. Dat zij nu toch echt de allerlaatste kans hebben om met een alternatief te komen voor Randdijk. Gewest Zuid wacht op ze. Ik weet dat het compleet verspilde moeite is, maar doe het toch. Al is het alleen maar om aan te tonen hoe zij met de bewoners die zij horen te vertegenwoordigen en dienen, omgaan.

In mijn mail tref ik ook eindelijk het antwoord aan op onze bezwaren tegen het verlenen van vergunningen voor uitbreiding van de chemische opslag bij Mannema, waar de windmolens moeten komen. We zitten inmiddels midden februari 2017 en de hoorzitting hierover was in september 2016. Binnen een maand zou er een uitspraak liggen door de commissie. Het eerste dat ik zie, is dat het besluit in november 2016 is vastgelegd. En dan krijg ik nu pas, na weer aan de bel te hebben getrokken, de stukken toegestuurd? Ik zit toch weer even met mijn mond vol tanden. Als ik op deze wijze in het bedrijfsleven had gewerkt, dan was ik allang ontslagen of verbannen naar een afdeling waar ik geen kwaad kon, omdat er dan niemand last heeft van mijn werktempo en alertheid. Maar goed. De uitspraak is zoals we deze hadden verwacht: onze bezwaren zijn afgewezen. “31 / Vergunningen en informatieavond met Club Rijks Bewonersbelangen Windturbines in Teut-city” verder lezen

30 / Lage Landia is een ontzettend gaaf Rijk om te wonen

Januari is al bijna voorbij, de koffertjes zijn gepakt en de helft van de poezen naar het pension gebracht. Justus zorgt voor de andere drie poezen, die thuis kunnen blijven. De oudste blijkt een schildklierprobleem te hebben, en moet elke dag tweemaal een pilletje hebben. Dat wordt een beetje bewerkelijk, dus gaat zij met de twee kleintjes gezellig naar het pension. Portugal, here we come! Ik heb bijna alles afgekregen voor vertrek en Chienny neemt zijn laptop mee voor de zekerheid, om niets te missen van het molenfront.

Wat een opluchting om er even uit te zijn. En uit Nederland weg. Vorige week stond er een paginagrote brief van de Kanselier van Lage Landia in veel kranten. Hij schreef: “We zijn een ontzettend gaaf Rijk. Ik zou nergens anders willen wonen.”

Hij heeft het hier over de omgangsvormen in Lage Landia, en dat die zo achteruitgaan. Wat ons betreft heeft het niet alleen betrekking op de omgangsvormen in het algemeen, maar die van de overheid in het bijzonder, en hoe Lage Landia langzaam lijkt te veranderen in een zogenoemde Bananenrepubliek. “30 / Lage Landia is een ontzettend gaaf Rijk om te wonen” verder lezen

29 / Start van het nieuwe molenseizoen: 2017

Januari. Grijs, grauw en hopeloos. Zoals het weer is, zo voel ik me ook. Enerzijds dolblij dat die kerst en oudjaarsellende achter de rug zijn. Maar aan de andere kant kost het opstarten in januari mij, net als ongeveer de halve wereld, veel moeite.

Ik ben wel opgeknapt van een paar weekjes geen windmolens, ook al blijf je er toch nog veel mee bezig. De administratie van mijzelf en de Stichting bijwerken, checken wanneer windmolens bij de politiek op de agenda staan bijvoorbeeld, en niet te vergeten mijn nieuwste taakjes voor de Club Bewonersbelangen Windturbines (CBW). Aangezien ik ‘van de communicatie ben’, heb ik toegezegd de nieuwsbrief voor mijn rekening te nemen. Leuk werk, maar dat gepriegel heeft me ongemerkt meer dan een werkdag gekost, plus dat ik weer met mijn ‘neus’ in de windmolens zat. “29 / Start van het nieuwe molenseizoen: 2017” verder lezen

28 / Kerstcadeau: oordeel Klachtenman & antwoord van de Taaie

Zoals ieder jaar is december een heksenketel. Er moet van alles, met de dreiging in het vooruitzicht dat de hele boel overal weer minimaal twee weken platligt. ‘Bij de overheid wellicht nog veel langer’, grapt Chienny tussendoor. Ik heb een hekel aan die decembermaand en alle feestelijkheden die erbij horen. Vrede op aarde met Kerstmis, terwijl je net aan de supermarktoorlog ontsnapt bent, waar mensen lopen te hamsteren alsof ze weken de kelder in moeten. De ware kerstgedachte is niet af te lezen aan de ogen van die vele, fanatieke kerstwinkelaars.

Het liefst vertrek ik met die dagen naar een land met een zachter klimaat, waar kerst gewoon kerst is, en geen commercieel evenement. Zonder vuurwerkoverlast, zodat ik niet al dagen met hypernerveuze katten hoef te zitten en er niets wordt opgeblazen. Maar met zes katten is het lastig om er een poosje tussenuit te knijpen. Het pension zit al bomvol met angstige dieren, en de rekening voor zes stuks laat zich raden. Dus thuisblijven is het enige dat er op zit. Ik heb Chienny al gemeld dat er dit jaar weinig aan de Kerstdagen gedaan zal worden. Geen zin in kerstdissen of veel mensen. Simpel eten, geen verplichtingen en lang uitslapen. Heerlijk. “28 / Kerstcadeau: oordeel Klachtenman & antwoord van de Taaie” verder lezen

27 / Wonen in Teut-city en RivierRegio: check, check dubbelcheck

Waar ik vroeger de plaatselijke pamfletjes direct in de prullenbak deed verdwijnen, zo geobsedeerd ben ik er vandaag de dag mee bezig. Als ze niet bezorgd zijn, checken Justus en ik snel bij elkaar, waar we ze dan vandaan moeten halen. Bang om de nieuwste listen van onze Wijze Leiders te missen, en die uit RivierRegio.

In de krant lezen we in een column, dat de bewoners van Teut-city heel erg alert moesten zijn op hun directe omgeving. De communicatie met haar bewoners liep namelijk niet zo soepel. Voordat men het wist, was de plaatselijke weg omgelegd, hele bomenrijen gekapt, en kon je uitzicht vanuit de keuken er de volgende dag heel anders uitzien. De tip die deze columnist gaf was hilarisch: vraag op maandag het rooster van de groendienst op, zodat je weet wanneer ze in aantocht zijn. Check vervolgens iedere dag zo vroeg mogelijk of de routes gewijzigd zijn. De enige manier om het groen te behouden.

Wij hadden hier al ervaring mee, toen we er nog maar net woonden en deze Groendienst uit kostenbesparingen al het groen achter ons huis wilde kappen. Toevallig was ik die dag thuis en ben ik er hysterisch tussen gesprongen om volledige kaalslag  te verhinderen. Na bijna een jaar strijden hebben wij eindelijk een groencontract voor die strook voor elkaar gekregen, en onderhouden we het zelf. De scherpe opmerkingen van de columnist kloppen. Wees op uw hoede in Teut-city; voor je het weet staan de bomen elders, ligt er een snelweg achter je huis en windmolens om de hoek. “27 / Wonen in Teut-city en RivierRegio: check, check dubbelcheck” verder lezen

26 / Brief aan de Rijksvoogd Klimaat

Ons vertrouwen in de Wijze Leiders en Volksbeschermers van zowel Teut-city als Gewest Zuid is de laatste weken nog harder afgenomen. Net zoals ons geloof in een onafhankelijk oordeel van de Klachtenman. Dat moet weliswaar nog komen, maar wij voelen op onze klompen aan dat dit ook weinig zal opleveren. Welkom in de wereld van de juridische zetten.

We gaan al hard op weg naar het einde van het jaar, en beraden ons op de volgende zetten als Bewonerscomité Randdijk. Het enthousiasme van vorig jaar is verdwenen, dankzij alle tegenwerking van onze overheid. Gelukkig is er nog wel een restje vechtlust over, en ben ik al dagen bezig met allerlei plannen die door mijn hoofd spoken. Wat kunnen we doen om ons recht te halen? De feiten spreken voor zich: er is hier geen sprake geweest van een democratisch besluitvormingsproces, maar van een vreemd spel. Waarom komen ze anders niet met de waarheid? Waarom geven ze niet gewoon antwoord op onze vragen? Echte antwoorden in plaats van het wegduik-antwoord: ‘Randdijk staat sinds jaar en dag in de verordeningen als onderdeel van het democratische en transparante besluitvormingsproces.’ Dat wij heel andere zaken aan de kaak hebben gesteld, wordt stelselmatig genegeerd door alle partijen. “26 / Brief aan de Rijksvoogd Klimaat” verder lezen

25 / Informatieavond buurt en Draky

Door alle acties en inspreekmomenten groeit mijn netwerk binnen de regio sneller dan de afgelopen vijfentwintig jaar ervoor. Vriend en vijand kennen mijn naam inmiddels, en het is een drukte van jewelste aan het worden in mijn tot voor kort ‘normale’ leventje. Ik moet bekennen dat ik bijna dagelijks terugverlang naar een rustiger bestaan, waar ik zelf kan bepalen hoe druk ik het heb in plaats van iedere dag te leven met ‘de waan van de dag’. De telefoon rinkelt te vaak, de e-mails zijn niet te stoppen en de ad-hoc acties niet meer te tellen. Nu ben ik wel wat gewend en ploeter ik gewoon door, maar toch voel ik me al een tijdje opgejaagd. Dit is niet goed voor een mens. Ik moet wat gas terug gaan nemen en alleen de effectieve acties oppakken, besluit ik na weer een nacht te hebben liggen draaien in mijn bed.

Ook Justus merkt hoeveel effect de windmolens op zijn leven hebben. Hij is weliswaar gepensioneerd, maar heeft vele verplichtingen, die verwaarloosd dreigen te raken door al dit gedoe. Chienny krijgt de windmolens er tussendoor: tijdens het eten, weekend en vaak ’s avonds. Bovenop zijn lange dagen op het werk. “25 / Informatieavond buurt en Draky” verder lezen

24 / Antwoorden…

Eindelijk komt er een reactie op de vragen die de Bejaardenpartij aan de Wijze Leiders van Gewest Zuid heeft durven stellen over het gebrek aan respect voor het ontbreken van draagvlak bij de bewoners voor windmolens op Randdijk en de grote twijfels over de zorgvuldigheid en de tegenstrijdigheid, waarmee zij het besluit hebben medegedeeld.

Het blijkt opnieuw een herhaling van zetten te zijn. Keer op keer wordt de bal doorgespeeld naar Teut-city, die de regie had en geen alternatief kan of wil aandragen in ruil voor Randdijk. Gewest Zuid heeft ze daartoe alle ruimte geboden en speelt de onschuldige partij. Dat ze met deze uitspraken ook weer tegenstrijdig bezig zijn, valt ze blijkbaar niet op. Zij hadden en hebben immers de regie. Nu zeker. “24 / Antwoorden…” verder lezen

23 / Begin van de herfst blues

‘Snaky wordt de nieuwe Voorzitter van RivierRegio Duurzaam, die zich hard maakt voor de windmolen op Hekseneiland.’ Dat valt op een dinsdagmorgen in oktober rauw op mijn dak. Caesar treedt hier af als voorzitter onder de noemer dat de opstartfase van deze club voorbij is. Met Snaky wordt nu een expert in huis gehaald om de energietransitie in RivierRegio te versnellen.

Ik bel snel met Justus die mij het bericht toestuurde. We zijn allebei stomverbaasd en verontwaardigd. Iemand die zo overduidelijk de bewoners van Fatum en Welgesteld voor het blok heeft gezet, eroverheen is gewalst met zijn duurzame plannen voor windmolens bovenop duizenden bewoners in Teut-city, presteert het om het nu vanuit Schaapcity nog eens dunnetjes over te doen. “23 / Begin van de herfst blues” verder lezen

22 / Weer opstarten in september 2016

De laatste ronde van de zomer is ingegaan. Ik word altijd wat melancholiek in september. De dagen worden al korter en frisser, hoewel het bij mooi weer erg aangenaam is. Toch hangt de herfst in de lucht. Aangezien ik een echt voorjaarsmens ben, is mijn wat treurige stemming dus makkelijk te verklaren: de lange donkere herfst en winter komen eraan. En niet alleen dat. Ook de molens vereisen weer enorm veel aandacht.

Ik heb er snel een brief aan de oorspronkelijke klachten coördinator van Teut-city uit gedaan met het dringende verzoek onze klachten naar behoren op te pakken. Door haar welteverstaan, in plaats van degenen die onderwerp zijn van de klacht: de Wijze Leiders en Volksbeschermers. Zij had notabene zelf de klachten in ontvangst genomen in juli en zou deze oppakken. Daar heeft Babbel ongetwijfeld een dikke streep doorgezet en haar aan de zijlijn geparkeerd. Weg onafhankelijke behandeling. Weg met die zeurende burgers. Ik hoop dat de pers hier ook lucht van krijgt. Lekker democratisch allemaal. Iedere burger mag klagen tot deze een ons weegt. Gelijk hebben is iets anders dan gelijk krijgen. “22 / Weer opstarten in september 2016” verder lezen

21 / “Van Teuticitaanse politiek deugt maar weinig”

Het einde van onze vakantie nadert snel, helaas. Justus houdt ons op de hoogte van de ontwikkelingen in de politiek. Het opstappen van Snaky heeft nogal wat voeten in aarde gehad, blijkt uit de krantenberichten, die elkaar in rap tempo opvolgen. Eerst is er het bericht, dat de Wijze Leiders van Teut-city zijn ontslagbrief niet openbaar willen maken. De brief zou vertrouwelijk aan Babbel zijn gestuurd. Chienny en ik kijken elkaar grijnzend aan: ‘Weg is weg. Dan hoef je die brief toch niet meer te zien? Hij verlaat gewoon het zinkend schip, alle molenellende achter zich latend voor de bewoners. Lekker makkelijk. Daarom liggen die klachten er ook; om hem op zijn verantwoordelijkheid aan te spreken’, verzuchten wij. Dat kan nu ook niet meer, realiseren we ons tegelijkertijd. Een echte Snaky.

Een dag later ontvangen wij opnieuw een bericht in de krant van Justus waarin staat, dat Snaky in zijn ontslagbrief felle kritiek heeft geuit op het politieke klimaat in Teut-city, en dat dit zelfs de afgelopen maanden tot een dieptepunt is gekomen. Hij voelt zich in de steek gelaten. En dat, terwijl hij Teut-city met groen en recreatie in het buitengebied in het hele rijk  op de kaart heeft gezet. “Van de rest van de Teutcitiaanse politiek deugt maar weinig’, aldus Snaky. ‘Door amateurisme, spelen op de man, het gemis aan leiderschap en daadkracht bij de Wijze Leiders en de Volksbeschermers en door het ontbreken van collegiale steun, is een sfeer gecreëerd waar ik geen deel meer wil uitmaken. Mijn kwaliteiten zullen in een andere omgeving beter tot hun recht komen. Dit verneem ik ook regelmatig van prominente bestuurders en gezaghebbenden in mijn netwerk.” “21 / “Van Teuticitaanse politiek deugt maar weinig”” verder lezen

20 / Vreemd luchtje

Augustus kan wel de boeken in als de meest productieve, en tegelijkertijd als meest vermoeiende maand van 2016. Ik lees en tik me wezenloos. Justus en Chienny controleren, overleggen en adviseren. Het ene onderwerp na het andere passeert de revue, en ik begin me zo suf als een konijn te voelen. De traditioneel rustige zomermaand is veranderd in een achtbaan van acties en reacties. Het overzicht bewaren is nog wel de grootste uitdaging van alles, met een strak schema van in- en uitgaande post. ‘Het lijkt wel een bedrijfje’, gniffelen we als we voor de zoveelste keer deze maand bij elkaar komen. Zakelijk als altijd, meldt Chienny, ‘dat zo’n bedrijfje allang failliet was geweest, als je keek naar de hoeveelheid arbeid en de opbrengsten: nul of zelfs flink eronder door gebrek aan subsidie.’

‘Ach, het is een soort omscholingscursus voor 45-plussers’, breng ik er tegenin. Het is enorm leerzaam om zo heftig geconfronteerd te worden met de politieke en ambtelijke werkelijkheid. Ons vertrouwen in de politiek was al niet denderend, maar is nu tot een dieptepunt gezakt. Waar de burger dus een beroep kan doen op de Volksbeschermers, blijkt dat een wassen neus. Stel je vragen, dan krijg je een nietszeggend of – nog vaker – geen antwoord.  Alles wat je beetpakt lijkt omgeven te zijn met een vreemd luchtje. Deze maand zeker. “20 / Vreemd luchtje” verder lezen

19 / De waarheid graag

Het is stil zonder Duckie. Het scheelt weliswaar een hoop tijd, maar toch is mijn eendje een welkome verademing geweest de afgelopen maanden. Een dier heeft geen verborgen agenda. Is niet vals en dwingt je tot rust. Die rust is er dus niet meer. In mij huist een enorme onrust, die nergens mee te bestrijden is. Het is inmiddels augustus en de zomer is op haar hoogtepunt, net als de tuin. En toch kijk ik dit jaar met heel andere ogen naar die eens zo geliefde tuin. Ik dwaal steeds af naar het beeld van een tuin met van die draaiende wieken opzij, het zoef-zoef-zoef geluid en de rode, flikkerende lichtjes in de avonden. Dan kom ik niet meer in de tuin, weet ik nu al. Het huis is voor meer dan driekwart afgeschreven, wat mij betreft. Om over de lage tonen, die de slaap ’s nachts verzieken, maar te zwijgen. Is dit mijn laatste jaar in de tuin?

Resoluut stop ik deze gedachten. We zijn nog niet uitgevochten. Alle informatie die ik tot dusverre heb weten te bemachtigen, sterkt mijn in mijn overtuiging, dat hier een vuil spel is gespeeld, ten koste van de bewoners van de ‘probleemwijk’ Fatum. En er zijn wat lichtpuntjes aan de horizon (gelukkig nog niet die van de molens!). “19 / De waarheid graag” verder lezen

18 / Schrijven en spitten

Chienny en ik zijn weer terug in Teut-city, helaas. Al op de snelweg richting Schaapcity betrok mijn gezicht, en had ik zin om heel hard te gillen. Weer terug. Veel te snel. Ik zag op tegen de zoveelste actie, die ik op touw moest zetten om de waarheid en gerechtigheid te krijgen over die K-molens. Nul vrije tijd. Frustratie en een snelgroeiende antipathie tegen ons huis, dat ik eens zo leuk had gevonden. Ik was eigenlijk al afscheid aan het nemen, realiseerde ik me in Frankrijk. Afscheid, omdat ik het huis en de plek met andere ogen was gaan bekijken. Hoe konden wij dit bedrijventerrein en die piepkleine, rustige gemeente zo verkeerd hebben ingeschat?

Chienny probeert me te kalmeren. ‘Ik zou toch de poesjes weer zien? En mijn moeder? En we hadden zo’n heerlijke veranda. De zomer lag voor ons; dat was buiten spelen!’  Mmm. Buiten spelen met de computer, ja. Heerlijk vooruitzicht. Maar het was erop of eronder. En een zaak die zo overduidelijk vals was gespeeld door onze politici en overheid, daar moest tegen gevochten worden. “18 / Schrijven en spitten” verder lezen

17 / Laatste kans op succes voor de zomervakantie

De auto is gepakt. De poezen zijn allemaal geknuffeld en gekust. Justus zal ze vertroetelen als we weg zijn. Ook de inspreektekst voor Justus bij Gewest Zuid is klaar. Met zijn eigen inbreng, is hij er klaar voor om een laatste poging te doen van die windmolens op Randdijk af te komen en wordt er, als Foxy voet bij stuk blijft houden, dan maar een alternatieve locatie gekozen. De beste locatie lijkt ons gewoon de locatie, waar Snaky in zijn functie als bestuurder van het natuur en recreatieschap al vanaf 2011 mee aan de slag was gegaan: de Loosberg West, op zeer ruime afstand van Slaapdam. Alles, behalve Randdijk.  De Geloofspartij is het daarmee eens, en bereidt een stevige motie voor om dit te realiseren.

We hebben er redelijk vertrouwen in dat het goed afloopt. Redelijk, omdat zowel Foxy als Ratty nogal hardnekkige types zijn, die geen millimeter van hun standpunt ‘redt de planeet door windmolens voor ons nageslacht’ lijken te willen wijken. Behalve dan misschien als ze te dicht bij hun eigen achtertuin komen te staan? In het Tuindersgebied waar Foxy woont, daar lijken de molenverordeningen op miraculeuze wijze te zijn verdwenen. Apart toch? “17 / Laatste kans op succes voor de zomervakantie” verder lezen

16 / Snaky in het nauw

Het is medio juni, ’s ochtends vroeg, en ik ben eens een keer relatief tevreden bezig mijn ellenlange lijsten voor de vakantie af te werken. Ik vorder gestaag, op voorwaarde dat er geen enkele storing tussendoor komt. Briefje hier, verzoekje daar, spitten in de regionale molenmaterie om nog meer ellende boven water te trekken, laatste training geven, poetsen en de tuin. Een razend tempo, maar het vooruitzicht om Teut-city eventjes achter me te kunnen laten geeft vleugels. En ongestoord door te kunnen gaan ook.

En dan: de telefoon. Ik twijfel. Zal ik hem gewoon laten gaan. Ik ben zo lekker bezig. Toch neem ik hem op. Intuïtie? Het is een journalist van de Lage Landia Regionaal. ‘Of ik een brief heb gestuurd aan de Wijze Leiders om te klagen over het feit, dat Wijze Leider Snaky onterecht een academische doctorandustitel voerde, en dat dit strafbaar was.’ “16 / Snaky in het nauw” verder lezen

15 / Randdijk: Maritieme hot-spot Gewest Zuid

De Geloofspartij houdt haar woord: ze neemt de week na het besluit in de Commissie, contact met mij op om de onderzoeken goed door te lopen, en te kijken welke opties het meest haalbaar zijn om als motie voor een alternatieve locatie voor Randdijk te dienen. Zij zijn het met ons eens dat er meerdere, haalbare opties zijn.  De samenwerking verloopt prettig, vooral door het feit dat zij blijk geven een geweten te hebben, dat deze ‘onzuivere’ zaak niet zomaar mag worden weggestopt.

Je zou zeggen, dat ons dit enige hoop geeft op succes bij de rest van de Volksbeschermers van Gewest Zuid eind juni. Niets is minder waar. Zoals we al gemerkt hebben in de Teutcitiaanse doctrine van besturen, wordt iedere weerstand gestopt door het systeem van ‘spreken met één mond’. Dat zal bij Gewest Zuid niet anders zijn, is onze grootste vrees. De enige manier om deze mensen te stoppen, is de waarheid op tafel leggen en vooral: te blijven leggen. Ondertussen hopen dat de pers het oppikt of zelf persberichten schrijven en alles en iedereen in kopie zetten van alle stukken die verstuurd worden. Het is een uitputtingsslag aan het worden. “15 / Randdijk: Maritieme hot-spot Gewest Zuid” verder lezen

14 / Strijden voor alternatief bij Gewest Zuid

Met het besluit van Teut-city om plots helemaal geen windmolens meer te willen hebben, hebben ze het zichzelf makkelijk gemaakt. Zij hoeven niets meer te doen, dan afwachten totdat de molens op Randdijk zullen verrijzen. Wij daarentegen kunnen weer verder naar de volgende ronde: Gewest Zuid met Ratty en Foxy aan het ‘windmolenroer’.

Je zou toch denken dat je, met alle bewijzen in de hand van een overduidelijk spel dat wordt gespeeld tussen de politici van Teut-city, Gewest Zuid en het natuur en recreatieschap, je gelijk aan jouw kant krijgt? Niet is minder waar, leren wij. Gelijk hebben is absoluut iets anders dan gelijk krijgen. Dus met een enorm bord voor de kop, gaan we vlijtig verder. Er zat al zoveel tijd en energie in, dan was opgeven geen optie vonden we allemaal. De eerste ‘show’ op het programma, was op 8 juni in het huis van Gewest Zuid in de Hofstad. Daar werden de alternatieve locaties behandeld voor de regio rond Porttown, waar Teut-city dus ook in mee mocht lopen als gunst om een alternatief voor Randdijk in te dienen. Met hun besluit in mei, hadden ze eigenlijk de deur dichtgegooid voor ons, maar we hadden een tegenplan. “14 / Strijden voor alternatief bij Gewest Zuid” verder lezen

13 / The day(s) after

De volgende dag word ik wakker. Zonder kater, wel met een katterig gevoel. Oh ja; ik wist het weer. Die avond ervoor die ik zo graag wilde blokken in mijn hoofd, was er weer. Had ik het gedroomd? Nee, ik had het niet gedroomd. Onze prachtige democratie in Lage Landia was gestorven die avond. Alleen als je geld hebt, macht en invloed is de democratie leuk. Voor de rest was je overgeleverd aan de goden, was mijn conclusie. Tegen beter weten in terugvechten, het lot van de zielenpoten, was al wat er restte. Terugvechten dus. Daar ging de zomer. Chienny en ik hadden eind juni nog een korte trip staan, zoals we altijd doen in het voor- en naseizoen. Een weekje ontsnappen aan die molenellende en vol gas vooruit verder. Lekker vooruitzicht.

Eerst maar eens een kop koffie, en op een rijtje zetten wat er moest gebeuren nu Teut-city het lot van Fatum en Welgesteld leek te hebben bezegeld met hun schandalige actie van de avond ervoor. “13 / The day(s) after” verder lezen

12 / De storm van 17 mei 2016

De voorjaarsvakantie was in volle gang deze meimaand. Prima weer en het leven lachte iedereen toe. Nou iedereen. Ik zat in de tuin en kon alleen maar denken aan een verschrikkelijk toekomstbeeld: volgend jaar molens achter ons huis. Weg natuur, vredigheid en leefbaarheid. Hadden we daar zoveel tijd en energie ingestoken? Chienny en ik hadden met name gekozen voor dit huis, omdat het afweek op alle fronten. Een oud en nieuw huis, modern en klassiek met een enorme tuin. Een tuin die alleen maar uit gras bestond en nu overal planten had staan. Daarnaast diende zich ieder half jaar wel een nieuw zwerfkat aan, die opgelapt werd en vervolgens bij de dierenarts werd gecontroleerd waar zijn echte baasjes waren. En keer op keer bleek het adres niet te kloppen, was het telefoonnummer vervallen en hadden wij er weer een nieuw familielid bij. De teller stond nu op vier en ze waren verzot op de tuin. Een ideale speeltuin. Dat zou ook veranderen met molens. Als ik er al niet meer in ging zitten, wat waren de effecten op die arme beesten? En zo betrapte ik me iedere dag op minimaal tien van dit soort gedachten. Wat als? Hoe komen we hier weg? Hoe houden we dit tegen? Zeer ongezond. Het beheerste ons leven. Zelfs op vakantie waren we bezig met molens. “12 / De storm van 17 mei 2016” verder lezen

11 / Voorjaar 2016

De mooiste tijd van het jaar voor mij: voorjaar. Als het lichter wordt, de knoppen aan de bomen, dieren die levendiger worden. Een tuin die om aandacht schreeuwt; naar buiten!

Zo gaat het normaal. Maar dankzij de strijd tegen de molens, ontbreekt eigenlijk ieder vrij moment en wordt het naar buiten gaan en snuffelen aan de ontluikende natuur, een zoveelste taak op de lijst. Namelijk: de hoogstnoodzakelijke dingen doen en dan weer snel verder met werk, huishouden en molens. Alle vrije tijd gaat erin zitten, zeker nu we op twee fronten bezig zijn. Als je denkt dat je de boel een beetje op de rit hebt, dient zich wel weer een nieuw uitdaginkje aan. Of liever: een nieuwe ontdekking. We leren dat, doordat wij ons verdiepen in de materie van besluitvorming door onze overheid, er steeds nieuwe dingen boven water komen, die onze bange vermoedens keer op keer bevestigen: de burger wordt continu om de tuin geleid. “11 / Voorjaar 2016” verder lezen

10 / Vragen, vragen en geen antwoord

Na onze inspraak bij Gewest Zuid, en onze vraag aan de Wijze Leider Ratty of hij het nu eindelijk goed vond dat Teut-city alternatieven ging onderzoeken in ruil voor randdijk, bleven de antwoorden uit. Ook hadden we hem en de Volksbeschermers van Gewest Zuid uitgenodigd om snel bij ons langs te komen, zodat ze met eigen ogen konden zien hoe rampzalig deze plek was. Geen reactie. Langzaam maar zeker begonnen we ons af te vragen, of dit een standaardreactie is bij het Rijk Lage Landia: gewoon negeren? Het begon er namelijk wel op te lijken. “10 / Vragen, vragen en geen antwoord” verder lezen

9 / Dreiging II: turbine Schaapcity

Naast alle rompslomp door het oprichten van de Stichting, het verzamelen van volmachten bij onze achterban om ze te vertegenwoordigen, dook er nog dezelfde maand van het nieuwe jaar, een immens nieuw probleem op: Schaapcity publiceert in de regiopamfletjes de mededeling dat de plannen voor een participatie windturbine op Hekseneiland ter inzage komen te liggen. HELP.

Eind december mompelde een Randdijker, ‘dat ook al zouden we verlost worden van die ‘krengen’ achter onze huizen, dat het water naar de zee dragen zou worden.’ Er kwam een windturbine op Hekseneiland, midden op de rivier en recht tegenover Teut-city en jawel: weer de wijk Fatum op 500 meter afstand van de bewoners.

“9 / Dreiging II: turbine Schaapcity” verder lezen

8 / Nieuwe strategie verzinnen

Met een bomvol hoofd sla ik weer aan het nadenken. We moeten verder in het nieuwe jaar. Maar wel gericht verder. Tot nu toe hebben we ons alleen maar kunnen richten op verzet en zichtbaarheid. De strategie was duidelijk: laten weten aan de Wijze Leiders en Volksbeschermers, dat vele bewoners rond Randdijk het niet eens waren met de gang van zaken en zeker niet met de windturbines die achter ons huis moesten komen, naast alle ellende die we al hebben.

Er was neen gezegd tegen Gewest Zuid. Dat is mooi, riepen vele bewoners in Fatum tegen ons. Het had breeduit in de krant gestaan dus iedereen dacht: ‘we zijn ervan af.’

“8 / Nieuwe strategie verzinnen” verder lezen

7 / Inspreken in het Huis van Teut-city 24 november 2015

Als Bewonerscomité komen we alweer bij elkaar. Vergeten is de dolle vreugde bij Justus, mij en Knuffel. We bedanken de anderen voor hun goede instinct en we gaan zitten broeden op hoe we nu verder moeten. Behalve de brief aan de Wijze Leiders, moet er meer gebeuren, vind ik. Ongeduldig als altijd.

Langzamerhand begin ik steeds meer te snappen hoe Volksbeschermers en Wijze Leiders de boel besturen. “7 / Inspreken in het Huis van Teut-city 24 november 2015” verder lezen

6 / Nog dezelfde dag trekken Wijze Leiders Teut-city hun windturbineplan Randdijk in

Na een hoop heen en weer geren om de verloren ochtend bij Gewest Zuid weer in te halen, praat ik Chienny tijdens het avondeten even bij over de inspraak bij Gewest Zuid die dag. En terwijl we de acties doornemen, die nu snel moeten worden genomen naar de Wijze Leiders van Teut-city toe, gaat de telefoon. Het is Justus, de buurman. ‘Hebben jullie het persbericht van Teut-city al gezien? De Wijze Leiders blazen windturbines op Randdijk af.’ Kom snel hierheen, dan drinken we er een flinke borrel op. De rest van het bewonerscomité is al onderweg!’ ‘Topnieuws’, joelt Justus door de telefoon.

“6 / Nog dezelfde dag trekken Wijze Leiders Teut-city hun windturbineplan Randdijk in” verder lezen

5 / Inspreken bij Gewest Zuid

Als absolute leek moet ik dus zo snel mogelijk op zoek waar ik moet zijn bij Gewest Zuid om in te kunnen spreken, zoals Snaky ons had aangeraden. Bij de Hoofdvergadering en de begroting. Op internet zag ik in een wirwar van commissies, vergaderingen en schema’s, door de bomen het bos niet meer. Maar daar had ik beet. Aanmelden om in te spreken bij de Hoofdvergadering op 11 november. Ik stuur een mail aan de Griffie van Gewest Zuid, dat ik namens RanddijkTegenWind in wil spreken over de windturbines.

“5 / Inspreken bij Gewest Zuid” verder lezen

4 / Een achtbaan van acties

De volgende dag vroeg uit de veren. Er was werk aan de winkel. Heel veel werk. Om heel eerlijk te zijn wist ik niet waar ik als eerste aan moest beginnen. De volgende avond zou de eerste bijeenkomst van het gloednieuwe Bewonerscomité RanddijkTegenWind al zijn. Agenda, actiepunten maken en het kantoor opruimen. Chienny en ik delen een kantoor; ik voor mijn trainingen personal branding, en Chienny om ongestoord nachtenlang door te werken en gasten te ontvangen. Als Chienny daar heeft gezeten, is het kantoor een grote puinhoop, dus aan mij om het ‘voor het oog van het volk van Lage Landia’ weer leuk te krijgen. “4 / Een achtbaan van acties” verder lezen

3 / Bewonersverzet De Randdijkers

In verzet. Tja. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Buiten het feit, dat de Wijze Leider Snaky had uitgelegd, dat er op Randdijk windturbines moesten komen van Gewest Zuid, en dat nee zeggen geen optie was, hadden we alleen ons gevoel dat de zaak niet klopte. Bovendien twijfelden we aan het verstand van onze Wijze Leiders, die klakkeloos Gewest Zuid volgden voor juist díe locatie. Randdijk, een fors uit de kluiten gegroeid bedrijventerrein tegen een dijk aan, waarachter duizenden woningen lagen. Op zo’n korte afstand. Met alle veiligheidsrisico’s voor de bewoners. Om over gezondheid en leefbaarheid maar te zwijgen. Dat kon toch niemand verzinnen? En zeker onze Wijze Leiders niet? Of toch wel? “3 / Bewonersverzet De Randdijkers” verder lezen

2 / 2015: het begin. De Volksbijeenkomst over windturbines Randdijk in Teut-city

Op een mooie herfstdag eind september 2015 besloten Frannie Frotter en Chienny de Volksbijeenkomst in het Huis van de Wijze Leiders en Volksbeschermers in Teut-city bij te wonen. Die avond zou er namelijk informatie worden gegeven over de plaatsing van windturbines op het bedrijventerrein Randdijk vlak achter de wijken Fatum en Welgesteld, gelegen aan de rivier. We wilden weten waar die dingen nu écht moesten komen te staan. “2 / 2015: het begin. De Volksbijeenkomst over windturbines Randdijk in Teut-city” verder lezen

1 / Belevenissen van een doodgewone burger tegen het politieke windturbinebeleid van de overheid

Teut-city in Lage Landia

Er was eens een slaperig, vergrijsd stadje, gelegen aan een rivier in het Rijk Lage Landia, genaamd Teut-city. Het leven is hier kalm, voorspelbaar en vertrouwd. Geen vuiltje aan de lucht, zou je zeggen. Behalve dan, dat er wat veel fijnstof in de lucht zit vanwege de grote weg die naast het lieflijke dorpje ligt. En de geluid-, en stankoverlast van de spoorweg en het industriegebied. Dat is al jaren een probleem, maar aan het ‘wegwerken’ daarvan wordt hard aan gewerkt, volgens de Wijze Leiders van het stadje. “1 / Belevenissen van een doodgewone burger tegen het politieke windturbinebeleid van de overheid” verder lezen